หายไปนานหน่อยเพราะมัวยุ่งเรื่องงาน ทุกวันนี้ชีวิตมีแต่งาน วงจรชีวิตประหลาดหน่อย ตื่นสายนอนดึก วันนึงหมดเวลาไปกับการอยู่หน้าคอม ไม่คุยกะพี่เต้ก็ดูละครในเนต ขาดการปฏิสัมพันธ์กับผู้คนมากมาย หลังปีใหม่มาชีวิตหวานค่อนข้างเซ็งๆ เพราะช่วงก่อนปีใหม่ได้หยุดซะยาวพอหลังปีใหม่ต้องกลับมาทำงานรู้สึกมันเซ็งๆยังไงไม่รู้ แล้วช่วงนี้ยิ่งเบื่อๆเซ็งๆกับชีวิตที่นี่ รุ้สึกว่าไม่มีไรทำเลย คิดถึงเมืองไทยจัง


ได้รูปจากงานเคาท์ดาวน์มาแล้ว รูปเราแย่ทุกรูป เห็นรูปแล้วตกใจทำไมเราดำได้ขนาดนี้ แถมหน้าแก่อีกตะหาก อย่างที่บอกว่าคืนนั้นเราไปไม่ทันเคาท์ดาวน์เพราะต้องรีบบึ่งมาจากที่ร้าน แถมวันนั้นที่ร้านก็คนเยอะซะ เสร้จจากร้านก็เปลี่ยนชุดมาเลย สภาพเลยเป็นเช่นนี้ แต่ก็ยังดีที่มีรูปหวานไม่กี่รูป วันนั้นไม่ได้เอากล้องตัวเองไปด้วย เอาล่ะ ไม่เป็นไร คนไม่สวยถ่ายยังไงมันก็ไม่สวย เซ็ง!!






อันนี้รูปเก่าเมื่อชาติที่แล้วแต่เพิ่งได้พร้อมกัน เหอะๆๆ

เห็นรูปเซตนี้แล้วเราค่อยเป็นผุ้เป้นคนขึ้นมาหน่อย
ตอนนี้ได้ที่จะย้ายไปอยู่ใหม่แล้ว เริ่มย้ายมีนานี้แล้ว อีกสองเดือน บ้านใหม่นี้ท่าทางคงสนุกนะเพราะบ้านคนไทยแถมเป็นคนรุ่นๆเดียวกับเรา ต่อไปก็ไม่มีอาหารเกาหลีอีกแล้ว คิดแล้วก็อดเศร้าไม่ได้ เจ้าของบ้านเก่าอุส่าลดราคาบ้านที่อยู่ตอนนี้ให้ บอกว่าเธอไม่ต้องย้ายออกก็ได้นะ ลดราคาให้ตั้ง 200แหน่ะ เราก็คิดหนักเลยดิ แต่ก็ยังแพงอยู่ดีสำหรับเราคนเดียว จริงๆก็จ่ายได้แหล่ะแต่ทำไมจะต้องจ่ายแพงด้วยล่ะ จ่ายแพงกว่าทำไม เอาเป็นเงินเก็บดีกว่า แล้วบ้านใหม่ถูกกว่า300แต่ห้องเล็กกว่าแถมไปแชร์ห้องน้ำกับอีกคนนึงอีก แต่ก็เอาล่ะทนๆไปก่อน แค่ห้องเล็กลงกะแชร์ห้องน้ำมันก็คงไม่แย่มากหรอก แถมเก็บตังค์ได้เดือนละ300มันก็ดีนี่นา ก็เลยตัดสินใจไปบ้านใหม่ละกัน
หลังปีใหม่ก็เข้าฤดูyear endแล้ว ฤดูนี้เริ่มเข้ามาในชีวิตเราตั้งแต่เรียนจบ เจอกับมันมาสามปี พอมาเรียนต่อมันก้อหายไปเมื่อปีที่แล้ว จนมาปีนี้มันกลับมาอีกแล้วค่ะ เป็นฤดูที่เราเกลียดที่สุดเลย แต่ชีวิตนี้คงหลีกเลี่ยงไม่ได้ถ้าคิดจะทำอาชีพนี้ ปีนี้เจอฤดูyear endที่นี่ ถึงแม้รู้สึกแย่น้อยกว่าที่เมืองไทย แต่ก็ทำออฟฟิศเครียดๆกัน ไม่ชอบเลย
วันนี้ไปที่ home campusมาเพราะต้องไปทำเรื่องขอเบรคแล้วก็ลงทะเบียนวิชาสุดท้ายแล้ววววว เย้ๆๆๆ
ที่มหาลัยจะมีหลาย campus แต่ที่นี่เป็นcampusที่เราสมัครมาจากเมืองไทย เวลาต้องติดต่ออะไรก็ต้องมาที่นี่ มาลงทะเบียน มาต่อเอกสาร ฯลฯ แต่จะว่าไปไม่เคยได้ลงเรียนที่นี่เลยแม้แต่classเดียว เนื่องจากที่นี่เป็นcampusเล็ก ไม่ค่อยมีตารางเรียนที่เราพอจะลงได้ เราก็เลยต้องไปเรียนที่อื่นแทน แล้วที่นี่ก็ไม่ค่อยมีนักเรียนคนไทย เราก็ไม่ค่อยอยากลงเท่าไร แบบว่าตอนแรกๆติดเพื่อนก็แห่ๆกันไปลงที่เดียวกัน ปกติแล้วมาที่นี่เราจะมากะพี่เต้ตลอด สามเดือนก็มาที หมดเทอมก็มาที เลยมาไม่ค่อยบ่อย แต่ประทับใจเจ้าหน้าที่ที่นี่มาก ขนาดมาไม่บ่อยเค้าจำเรากับพี่เต้ได้เสมอ ขนาดแค่เจ้าหน้าที่เจอกันที่ไรก็กอดทักกันทุกที
(เรากะพี่เต้หน้ามหาลัยเมื่อปีทีแล้ว เราสองคนมีhome campus ที่เดียวกัน)
พอวันนี้เราไปคนเดียวเค้าก็ถามถึงพี่เต้ เราก็ดีใจนะที่เค้าจำได้ แล้วก็คุยๆ แถมยังช่วยเราเรื่องทำเอกสาร ลงทะเบียนเรียนได้รวดเร็ว รุ้สึกโชคดีที่ได้home campusที่นี่ ต้องขอบคุณพี่เต้นะคะที่เลือกให้ตอนที่หวานอยู่เมืองไทย เพราะถ้าพี่เต้ไม่เลือกให้เราก็คงระเห็จไปอยู่ที่ไหนก็ไม่รู้ แถมต้องไปโดนเรียนวิชาPreบ้าบอคอแตก ป่านนี้ก็ยังเรียนไม่จบ
ตอนนี้เลยคิดว่าถ้าเรียนจบแล้วจะเอาของขวัญไปฝากเจ้าหน้าที่เค้าเป็นการขอบคุณซะหน่อยที่ช่วยเหลือเรากับพี่เต้อย่างดี
พ่อกับแม่บ่นเรื่องเศรษฐกิจที่เมืองไทย ฟังแล้วรู้สึกตัวเองเป็นลูกที่ไม่ดีเลย ทำให้พ่อแม่ลำบาก สงสารเค้าจัง ที่บ้านบ่นว่าน้ำมันแพงเลยจะเลิกใช้รถกันแล้วนั่งรถสาธารณะแทน เราคุยแล้วพอวางหูเราร้องไห้เลย เราอยู่นี่เราไม่เคยคิดจะประหยัดแบบเค้าเลย ได้แต่ใช้ชีวิตไปวันๆ หาเงินได้ก็ใช้ๆ พ่อแม่ลำบากเพื่อเรามามากตลอดระยะเวลาที่เราอยู่ที่นี่ ถ้าเราไม่ดื้อดึงที่จะมาที่นี่เค้าก็คงสบายกว่านี้ ตอนนี้เลยเลิกคิดซื้อของฟุ่มเฟือยแล้ว เปลี่ยนเป็นเก็บเงินให้พ่อกับแม่ดีกว่า ช่วงนี้เราจะงดเที่ยว เลิกซื้อของ เลิกชอป ทำแต่งาน ประหยัดให้ได้ สู้ๆ